چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند

رفتند در آنجا که بیابند خدا را                                      

بسیار بجستند خدا را و ندیدند

چون معتکف کعبه شدند از پی تکلیف                        

ناگاه خطابی هم از آن خانه شنیدند

که ای خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ

آن خانه پرستید که پاکان طلبیدند

امروز آخرین فرصت ثبت نام برای سفر حج عمره بود. از جلوی بانکهای ملت که رد می شدم، عاشقان و زائرانی رو می دیدم که مشتاقانه برای زود تر ثبت نام شدن، مشت و لگد بر دوست و همنوع خود حواله می کردند و چقدر با مهربانی و خوش رویی احوال تمامی خانواده یکدیگر را می پرسیدند.

گفتم: مطمئنید که اومدید برای حج ثبت نام کنید؟ آقایی که با داد و فریاد راه انداختن و متشنج کردن جوّ می خوای کارت پیش بره، در این لحظه و این موقعیت سکوت تو یعنی لبیک گفتن و اگه به جای یقه گرفتنن و ناسزا گفتن کمک می کردی که مردم تو یه صف مرتب بشن، اون لحظه طواف کرده بودی و اگه به جای بوته بادمجانی که پای چشم اون بنده خدا کاشتی که اگه دوست و همسایه ات نبود، همنوعت که بود، گل بوسه ات رو بر گونه اش می کاشتی، تقصیر کرده و حاجی شده بودی.

یاد کرمهای کتاب "در تکاپوی معنا" افتادم. همه داریم از تپه ی کرما بالا می ریم، روی هم می لولیم تا به اون نقطه ی اوج که ازش بی خبریم برسیم. مهم نیست به چه قیمتی! مهم نیست اگه داریم بالا می ریم پامون رو کجا می ذاریم. مهم نیست قدمهامون روی سر و چشم و دست و پای کی میره. فقط میخوایم بالا بریم و برنده باشیم. می خوایم جایی باشیم که اون پایینیا آرزوی رسیدن بهش رو دارن.

غافل از اینکه برای به اوج رسیدن باید پرواز بلد باشیم. گذشتم، سر به آسمون بلند کردم و گفتم:

                                          مقصود تویی کعبه و بت خانه بهانه است